Afaq Şıxlı- NƏ ZAMANSA, NƏDƏNSƏ...

NƏ ZAMANSA, NƏDƏNSƏ...

Nə zamansa, nədənsə

kimisə çox sevirdim...

Onu ruhən əkizim,

onu özüm bilirdim,

Uzaqda yaşayırdı ürəyimin sultanı...

Ömürdən sanmayırdım onsuz keçən bir anı.

O mənim nur payımdı, 

Mən onun günahıydım.

O mənim - hər zamanım,

Mən - məchul sabahıydım.

Ümidlə gözləyirdim  bir gün gələcək deyə...

Mən onu sevdiyimtək 

məni sevəcək deyə.

Həyəcanla yığırdım telefon nömrəsini,

Nəfəsimi qısaraq dinləyirdim səsini...

İnanmaq istəyirdim – yuxum gerçək olacaq...

Bu qaranlıq həyatım dönüb göyçək olacaq.

Təkcə onu sevirdim, bütün ömrüm uzunu,

Bilməsəm də yerini,

görməsəm də üzünü.

Bu titrək məhəbbətim əfsanəydi, nağıldı,

Bitəcəkdi, bilirdim...

Amma, yenə kimisə,

nə zamansa, hardasa,

yamanca çox sevirdim....

SƏN YAŞAYAN ŞƏHƏRDƏ...

 Altı dəqiqə sonra,

 sən yaşayan məkanda

 gecə yarı olacaq!

 Gözlərim telefonun kiçiçik ekranında -

 Səndən xəbər gəlməyır...

 Görən kim var yadında, 

 məni unutduracaq?

 Ruhum uçur yanına,

 “Ay vəfasız” deyərək

 səni çağırmaq üçün.

 Başqa zaman tapmadın

 qəlbimi qırmaq üçün?

 İki dəqiqə sonra

 sən yaşayan şəhərdə

 gecə yarı olacaq...

 Sənsiz keçən gecətək

 Səssiz açan səhər də

 məni unutduracaq...

SƏNƏ YAZDIĞIM SƏTIRLƏR

 Ürəyimdən gələn səsdir,

 Yaşamaqçün bir nəfəsdir.

 Həsrətində mənə bəsdir

 Sənə yazdığım sətirlər.

 Nisgilimdi, kədərimdi,

 Qazancımdı, hədərimdi.

 Öz taleyim, qədərimdi.

 Sənə yazdığım sətirlər.

 Dualardı, alqışlardı,

 Sevgi dolu baxışlardı.

 Enişlərdi, yoxuşlardı

 Sənə yazdığım sətirlər.

 Qış çağında xoş bahardı,

 Yay günündə soyuq qardı.

 Məndən sənə yadigardı

 Sənə yazdığım sətirlər.

 Bir iz kimi basılacaq...

 Ürəyindən asılacaq.

 Yaddaşına yazılacaq

 Sənə yazdığım sətirlər.