Qocalmışam mən

Aqil Kəngərli

Yaman qocalmısan,deyirlər dostlar,

Qırx il ömür sürüb,qocalmışam mən.

Dövranda görməyib vəfa,etibar,

Acı-acı gülüb,qocalmışam mən.

Həyat keşməkeşli,mən oldum naşı,

Büdrədim,yıxıldım,hər addım başı.

Ömrümün nur saçan parlaq Günəşi,

Vaxtsız edib qürub,qocalmışam mən.

Dünya bir tapmaca,bir sirli oyun,

Neçə saf işlərə vuruldu düyün.

Qarşımda nə qədər vecsiz,kəlboyun,

Keçilməz sədd hörüb,qocalmışam mən.

Vətən parça-parça,yurd nə günündə,

Tülkülər hökm edir,qurd nə günündə.

Bir şəhid ailəsi ,məmur önündə,

Boynu bükük durub,qocalmışam mən.

Yurdçün vuruşanlar qul bazarında,

Fərari-qorxaqlar kef damağında.

Durub haqsızlığın lap qabağında,

Çarpışıb,hayqırıb,qocalmışam mən.

Sındırdılar neçə-neçə ərləri,

Çəkdilər qabağa biqeyrətləri.

Neçə şəxsiyyətsiz”şəxsiyyətlər”i

Kürsülərdə görüb qoçalmışam mən.