1993-cü il fevralın 3-də cəbhə bölgəsində yerləşən, alaydan briqadaya çevrilməkdə olan qurumun komandiri kimi təyinat aldım. Qərargahın yerləşdiyi məktəbə gəldim. Artırmanın altında, sanki samosvaldan boşaldılmış silah topasını yerbəyer edən gizir ilk gördüyüm şəxsi heyətim idi. 6500 - də tabeçiliyimdə olmuşdu. Görüşdük, hal-əhval tutduq. Özünü sərbəst aparmağından anladım ki, komandiri olduğumdan xəbəri yoxdur. Çay, mürəbbə, limon. Qatıq, dovğa. Kefi kök idi, millət qayğısın çəkirdi. Silahları yoxlayıb siyahıya alırdı.

- Yoxlayıb yazılı arayışı mənə verərsən.

Təəcübləndi:

Açıqlama verdim. Əyin - başını səliqəyə salıb təzim etdi. Dedim, otur, danışaq. Xeyli söhbət etdik.

Axırda köksünü ötürüb dedi:

- Cənab polkovnik, vallah bura sizin yeriniz deyil. Siz aristokrat, tərbiyəli, mədəni adamsınız. Burda həris, oğru, torpaq, döyüş bilməyənlər də var. Siz dediyinizi həzm etməyəcəklər. Qırğın düşəcək. Yazıq əsgər, bunların əlində başını itirib. "Neujenniy" bir çarə tapmadınız ki, oturasız Bakıda?

Mənim isə hərbi elmim, savadım, tərbiyyəm, mədəniyyətim bir Əsgərə çevrilməyimə ancaq bəs elədi.