Hər bir ölkənin tarixində, hakimiyyət uğrunda mübarizə milli şuarla maskalanmış nadanlar tərəfindən aparılanda xalq zamansızlıq faciəsi yaşayır. Yəni, it yiyəsini tanımır. Bir zabit olaraq bu faciəni mən Azərbaycanda, bir neçə dəfə yaşamışam. Zabit Vətəninə qanla, canla bağlı olduğu üçün bu zamansızlıq faciəsi dövründə anlamışam: hakimiyyət üğrunda ən kəskin dava getsə də, mən hərbi and içdiyim Vətənin yanında olmalıyam. Vətəndən başqa andı yoxdur ZABİTİN. 

1992-ci ilın mayında AXC hakimiyyəti ələ aldı. 6500 hərbi hissənin komandiri idim. Ətrafda baş verən şüvənə lal-kar olub zabit işimi görürdüm. Xidməti vəzifələrlə yanaşı, Azərbaycanı qoruya biləcək, düşmənlə şavaşa biləcək əsgər hazırlayırdım. Günüm atəş məntəqəsində, taktiki məşqələlərdə keçirdi. Mayın sonları olardı, gecə atəşindəydim. Hissə növbətçisi rabitə ilə təcili hissəyə qayıtmağımı bildirdi. Təcili nazir çağırırdı. Elə səhra geyimində gəldim nazirliyə. Nazirlik Peterburqun Qış Sarayına bənzəyirdi. Əli silahlı "krutoy" şəxslər var-gəl edirdilər. Əsas qapıdan girəndə bir bığı əndazədən çıxmış inqilabçı poqonlarımdakı sovet ulduzlarını isteza ilə süzüb çığırdı:

Keçdim içəri. Nazir diqqətlə mənə baxıb, stol arxasından çıxıb görüşdü. Kabinetdə daha üç nəfər var idi: nazir müavini Mənmədağa Cəfərov və iki qaşlarını bığlarına sıxmış mülki şəxs. Onlar mənə gülünc qəzəblə baxırdılar.

Bığlı oturdu, hirslə siqaretin qoydu damağına, başladı alışqanını zorlamağa. Qazı qurtarmışdı.

Bığlı yenə sıçradı yerindən:

- Əəə İsgəndər! Əəə, bu sənnən nətər danışır!? Əəə, sən görmürsən, bu kimdı?! Əəə, bu elə urusun bir nömrəli agentidir!

Dərhal ona tərəf çöndüm. Məmmədağa müəllim gözləri ilə baş qoşmamağıma işarə etdi.

Hazirin bu dəfə səbri tükəndi:

Sakitləşib, yenidən məndən soruşdu: 

Stolunun üstündəki qovluğu açdı. Mənim şəxsi işim idi.

Selektoru qoşub kadr idarəsinin rəisi Mehman Kərimova göstəriş verdi: sabah 11.00-da Teymurovun əmri hazır olsun.

Nazirlikdən çıxdım. Maşına minəndə sürücü qəribə dəydi gözümə. Baxdım papağında ulduz yoxdur.