Nəğməkar şairdən möhtəşəm tərcümə

Bu gün gənc, istedadlı şairə Leyla Əliyevanın gözəl, ülvi hislərlə yazılmış şeirinə rast gəldim. Leyla Əliyeva uşaqlıq illərindən şeirlər yazır, sözlərinə mahnılar bəstələnib. Leyla xanımın şeirləri çağdaş rusdilli milli poeziyamızın bədii-poetik cəhətdən mükəmməl nümunələridir. Gənc şairin yaradıcılığında ənənə ilə müasirliyin vəhdətini görürük. Leyla xanımın şeirilərində orijinallıq, zəngin məna çalarlığı, üslub əlvanlığı var. Şairə sanki oxucuların ürklərindəki hisləri oxuyub poetik təcəssüm etdirir. Onun şeirləri son vaxtlar daha çox sevilir, oxucu məhəbbəti qazanır. Bu onun poetik istedadından xəbər verir şübhəsiz. Vaxtilə ekranda balaca Leyla şeir oxuyanda babası onun istedadını görüb uzaqgörənliklə ədəbi proqnoz vermişdi: "- O böyük şair olacaq". Bu sözlər özünü doğruldur. Gənc şairəyə yaradıcılıq yolunda uğurlar arzu edirəm və ürəyimə yatan gözəl bir şeirini tərcümə edib çoxmilyonlu oxucu auidotoriyası olan "Vətəninfo.az"saytına təqdim edirəm.                    

 

 

Mən gecələr zalımlardan qorxmuram     

 

Soyuq külək,tufanlardan qorxmuram.   

Tənhaların  taleyindən keçirəm ,       

Gedirəm,gedirəm,bəlkə qayıtdım      

Mən onların göz yaşından qorxmuram ,     

Gözləməkdən..ümidlərdən qorxmuram.                   

Bu yollardan aysberq tək keçirəm,                

Təhqirlərdən,tənələrdən qorxmuram.                 

Nifrət- sevgi şərbətindən qorxmuram .        

Məkrli gözləri arxada qoyub.           

Mən zərəri hey qoyuram geridə,   

Ağrılardan,bəlalardan qorxmuram .            

Vecimə almıram özgə ağrını,   

İstərəm çiçəklər açsın könüllü .      

Fələk məni əfv eləyər  bəlkə də.        

Mən günəşin çıxmasından qorxmuram .              

Yağış yağsa qəmlənirəm ürəkdən .                   

Mən gedirəm zaman geri qayıtmır. 

Hiyləgərcə yox olmaqdan utanmam.      

Yarı deyil,mən bütövəm təklikdə,

Tuta bilməz bir kəs məni küləkdən.

Mən qorxmuram,mən qorxmuram qorxudan.                     

Hamı ağlar,gülümsəyib gülürəm.

Tənhalığım dəliliyə gətirir    

Yağış yağsa bağlayıram çətiri     

Yağışda islanmaq istəmirəm mən.                                                                                 

Möcüzəyə inanmaqdan qorxmuram.  

Möcüzəyə inanıram mən artıq.                  

Sındırıb qıfılı ürəyimi açıram,             

Qəddar gecələrdən biln, qorxmuram .   

 Soyuq külək,tufanlardan qorxmuram.   

 Tənhaların taleyindən keçirəm.        

 Gedirəm, gedirəm,bəlkə qayıtdım.     

 

Vüqar Əhməd

  

 

Şeirin rusca variantı

 

Я не боюсь ночей жестоких,

 

Ветров холодных не боюсь.

 

Пройду в судьбе людей, людей столь одиноких,

 

Пройду и больше не вернусь.

 

Я не боюсь их слез печальных,

 

Не угнетает жалкое «постой».

 

Пройду, оставшись в памяти и глупых ожиданьях,

 

Пройду, как айсберг ледяной.

 

Я не боюсь обид столь вечных,

 

Коктейль из ненависти и любви,

 

С коварным взглядом, взглядом безупречным,

 

Оставлю за собой шаги.

 

Я не боюсь, что будет больно,

 

И не волнует боль меня других,

 

Пусть как цветы завянут, но завянут добровольно,

 

Меня по жизни не простив.

 

Я не боюсь, когда нет солнца,

 

Не грустно мне, когда идут дожди,

 

Я ухожу, как время, и время не вернется,

 

Не замечая вечных «подожди».

 

Я не боюсь, когда мне страшно,

 

Не плачу я, когда душа болит,

 

Отдам себя так холодно и до безумья страстно,

 

Отдам, что мне одной принадлежит.

 

Я не боюсь, что отдаюсь наивно,

 

Но не стыжусь коварно исчезать,

 

Я целиком одна – нет, я не половина,

 

Ветрам меня, увы, не удержать.

 

Я не боюсь, что так боюсь бояться,

 

Что до безумья страшно быть одной.

 

Когда все плачут, засмеюсь и буду улыбаться,

 

Наедине заплачу под луной.

 

Я не боюсь, что тихо жизнь теряю,

 

Она уходит дальше с каждым днем,

 

Я, зонт закрыв, хочу, хочу и так желаю,

 

Желаю мокнуть под дождем.

 

Я не боюсь, что в чудо верю,

 

Не перестану верить в чудеса,

 

Замки сломав, открыв всем в сердце двери,

 

Чтоб в нем осталась только пустота.

 

Я не боюсь ночей жестоких,

 

Ветров холодных не боюсь,

 

Пройду в судьбе людей, людей столь одиноких,

 

Пройду – и, может быть, вернусь.